Continent

Oceanië

1452 soorten

Oceanië is een werelddeel dat bestaat uit het continent Australië en een groot aantal eilanden tussen de Grote of Stille Oceaan en Indische Oceaan.

Geografie

Oceanië is een regio die bestaat uit duizenden eilanden in de centrale en zuidelijke Stille Oceaan. Het omvat Australië, het kleinste continent in termen van totale landoppervlakte. Een groot deel Oceanië ligt in de Stille Oceaan, een enorme watermassa die groter is dan alle continentale landmassa's en eilanden van de aarde samen. De naam Oceanië stelt terecht de Stille Oceaan vast als het bepalend kenmerk van het continent.

Oceanië wordt gedomineerd door de natie Australië. De andere twee grote landmassa's van Oceanië zijn Nieuw-Zeeland en het eiland Nieuw-Guinea. Oceanië omvat ook drie eilandregio's: Melanesië, Micronesië en Polynesië (inclusief de Amerikaanse staat Hawaï).

Oceanië kan worden onderverdeeld in drie eilandengroepen: continentale eilanden, vulkanische eilanden en koraaleilanden. De eilanden in elke groep zijn op verschillende manieren gevormd en bestaan uit verschillende materialen. Continentale eilanden hebben een verscheidenheid aan fysieke kenmerken, terwijl de vulkanische en koraaleilanden redelijk uniform zijn in hun fysieke geografie.

Australië, Nieuw-Zeeland en Nieuw-Guinea zijn continentale eilanden. Deze drie regio's hebben enkele fysieke kenmerken gemeen. Alle drie hebben een bergketens of hooglanden - de Great Dividing Range in Australië; het vulkanische plateau van het Noordereiland en de Zuidelijke Alpen in Nieuw-Zeeland; en de Hooglanden van Nieuw-Guinea. Deze hooglanden zijn vouwbergen, ontstaan als tektonische platen die tegen elkaar zijn gedrukt en land omhoog worden geduwd. Nieuw-Zeeland en Nieuw-Guinea hebben ook vulkanische kenmerken als gevolg van tektonische activiteit. Hoewel ze enkele landschappelijke kenmerken gemeen hebben, heeft elk van deze regio's verschillende fysieke kenmerken die het resultaat zijn van verschillende milieuprocessen. Het landschap van Australië wordt gedomineerd door de outback, een regio van woestijngebieden en semi-aride gebieden. De outback is een gevolg van de ligging langs de droge Steenbokskeerkring, en de nabijheid van koele, droge, zuidelijke winden. De gletsjers van Nieuw-Zeeland zijn het resultaat van de hoge ligging van de eilanden en de nabijheid van koele, vochtige winden. De regenwouden van Papoea-Nieuw-Guinea zijn het resultaat van de hoge ligging van het eiland, de nabijheid van tropische, vochtdragende winden en de ligging direct onder de warme evenaar.

De vulkanische eilanden zijn ontstaan door vulkaanuitbarstingen. Deze uitbarstingen beginnen onder water, wanneer heet magma wordt afgekoeld en verhard door de oceaan. Na verloop van tijd ontstaan er eilanden met een steile centrale piek. De eilandenregio Melanesië bevat veel vulkanische eilanden omdat het een groot deel is van de Pacifische Ring van Vuur, een reeks vulkanen rond de grens van de Stille Oceaan. Dit deel van de Ring of Fire bevindt zich op de grens van de Pacifische plaat en de Australische plaat. Dit is een convergerende plaatgrens, waarbij de twee platen naar elkaar toe bewegen. Belangrijke vulkanische bergen in Melanesië zijn onder meer de berg Tomanivi op Fiji; Mount Lamington op Papoea-Nieuw-Guinea; en Mount Yasur op Vanuatu.

De koraaleilanden zijn gemaakt van de skeletten en levende lichamen van kleine zeedieren genaamd koraal. Soms reiken koraaleilanden nauwelijks boven zeeniveau. Ze hebben vaak de vorm van een onregelmatige ring van zeer kleine eilanden, een atol genaamd, die een lagune omringen. Een atol vormt zich wanneer een koraalrif zich rond een vulkanisch eiland opbouwt, waarna het vulkanische eiland weg erodeert en een lagune achterlaat. Atollen worden gedefinieerd als één eiland, ook al bestaan ze uit meerdere koraalgemeenschappen. De eilandregio's Micronesië en Polynesië worden gedomineerd door deze lage eilanden. Het Kwajalein-atol op de Marshalleilanden, bijvoorbeeld, bestaat uit 97 eilanden en eilandjes die een van de grootste lagunes ter wereld omringen, met een oppervlakte van 2.173 vierkante kilometer. De natie Kiribati bestaat uit 32 atollen en één eenzaam eiland, verspreid over 3,5 miljoen vierkante kilometer van de Stille Oceaan.

Flora en fauna

Omdat Australië en Oceanië zo geïsoleerd zijn van de rest van de wereld, hebben ze een hoog aantal endemische soorten, of soorten die nergens anders op aarde voorkomen.

Vogels droegen de zaden van fruit en planten en verspreidden ze met hun uitwerpselen tussen eilanden. Varens, mossen en sommige bloeiende planten zijn afhankelijk van sporen of zaden die lange afstanden in de lucht kunnen blijven. Kokospalmen en mangroven, die in heel Australië en Oceanië veel voorkomen, produceren zaden die weken achtereen op zout water kunnen drijven. Belangrijke bloeiende planten afkomstig uit Australië en Oceanië zijn de Jacaranda, Hibiscus, Pohutukawa en Kowhai. Inheemse bomen zijn de Eucalyptus en de Banyanboom.

Vogels komen veel voor in Australië en Oceanië omdat ze een van de weinige dieren zijn die mobiel genoeg zijn om van eiland naar eiland te gaan. Er zijn meer dan 110 endemische vogelsoorten in Australië en Oceanië, waaronder veel zeevogels. Veel loopvogels, zoals emoes, kiwi's, kasuarissen, weka's en takahes, komen oorspronkelijk uit Australië, Papoea-Nieuw-Guinea en Nieuw-Zeeland. De eilanden in de Stille Oceaan hebben meer dan 25 soorten paradijsvogels, die een kleurrijk verenkleed vertonen.

Hagedissen en vleermuizen vormen de meerderheid van de inheemse landdieren in Australië en Oceanië. Enkele hagedissoorten zijn de goanna, skink en de baardagaam.

De weinige inheemse landdieren in Australië en Oceanië zijn ongebruikelijk. Australië en Oceanië is de enige plaats ter wereld waar zoogdieren leven die eieren leggen. Er zijn slechts vijf levende soorten, waaronder de mierenegel en het vogelbekdier.

Veel van de meest bekende dieren afkomstig uit Australië en Oceanië zijn buideldieren, waaronder de koala, kangoeroe en wallabi. Buideldieren zijn zoogdieren die hun pasgeboren jongen in een buidel dragen. Bijna 70 procent van de buideldieren op aarde komt oorspronkelijk uit Oceanië. De rest is inheems in Noord- en Zuid-Amerika.

In Australië en Oceanië werden buideldieren niet geconfronteerd met bedreigingen of concurrentie van grote roofdieren. De rode kangoeroe, 's werelds grootste buideldier, kan tot 2 meter hoog worden en wel 100 kilo wegen. In Amerika zijn buideldieren zoals buidelratten veel kleiner.

Klimaat

De eilanden in de Stille Oceaan hebben een tropisch regenwoud en een tropisch savanneklimaat. In de tropische en subtropische Stille Oceaan beïnvloedt El Niño de weersomstandigheden. In de westelijke Stille Oceaan contrasteren de moesson en het bijbehorende natte seizoen tijdens de zomermaanden met de droge winterwinden die vanuit de Aziatische landmassa over de oceaan waaien.

Midden-Australië heeft een echt woestijnklimaat. In de zomer kunnen de temperaturen zeer hoog oplopen. In de winterperiode kan het 's nachts flink afkoelen. Hier valt minder dan 250 mm neerslag per jaar en het droge seizoen duurt meer dan acht maanden.

Het noorden van Nieuw-Zuid-Wales en het zuiden van Queensland hebben een subtropisch klimaat met het hele jaar door aangenaam weer, hoewel het in de zomer behoorlijk warm kan worden. Grote steden als Sydney, Perth en Adelaide hebben een mediterraan klimaat met warme zomers en milde winters.

Victoria en Tasmanië in het zuiden hebben een gematigd klimaat. In de winter kan het vrij koud worden met sneeuwval in de hogere gebieden. De rest van het jaar is het zonnig en warm met kans op hittegolven in Victoria.

De meeste regio's van Nieuw-Zeeland behoren tot de gematigde zone met een zeeklimaat. De omstandigheden variëren van extreem nat aan de westkust van het Zuidereiland tot bijna semi-aride in Central Otago en subtropisch in Northland. Er valt sneeuw op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland en op grotere hoogte op het Noordereiland. Het is uiterst zeldzaam op zeeniveau op het Noordereiland.

Hawaii heeft veel verschillende klimaten, afhankelijk van de breedtegraad en de geografie. Het eiland Hawaï herbergt bijvoorbeeld 4 van de 5 klimaatgroepen op een relatief klein oppervlak: tropisch, droog, gematigd en polair.

De hoogst gemeten temperatuur in Oceanië vond plaats in Oodnadatta, Zuid-Australië (2 januari 1960), waar de temperatuur 50,7 °C bereikte. De laagste temperatuur ooit gemeten in Oceanië was -25,6 °C bij Ranfurly in Otago in 1903, met een recentere temperatuur van -21,6 °C (-6,9 °F) opgenomen in 1995 in de buurt Ofir. Pohnpei van de Senyavin-eilanden in Micronesië is de natste nederzetting in Oceanië, en een van de natste plaatsen op aarde, met een jaarlijkse geregistreerde regenval van meer dan 7600 mm per jaar op bepaalde bergachtige locaties. The Big Bogop het eiland Maui is de natste plaats, met een gemiddelde van 10.271 mm per jaar.

laat minder zien

Oceanië is een werelddeel dat bestaat uit het continent Australië en een groot aantal eilanden tussen de Grote of Stille Oceaan en Indische Oceaan.

Geografie

Oceanië is een regio die bestaat uit duizenden eilanden in de centrale en zuidelijke Stille Oceaan. Het omvat Australië, het kleinste continent in termen van totale landoppervlakte. Een groot deel Oceanië ligt in de Stille Oceaan, een enorme watermassa die groter is dan alle continentale landmassa's en eilanden van de aarde samen. De naam Oceanië stelt terecht de Stille Oceaan vast als het bepalend kenmerk van het continent.

Oceanië wordt gedomineerd door de natie Australië. De andere twee grote landmassa's van Oceanië zijn Nieuw-Zeeland en het eiland Nieuw-Guinea. Oceanië omvat ook drie eilandregio's: Melanesië, Micronesië en Polynesië (inclusief de Amerikaanse staat Hawaï).

Oceanië kan worden onderverdeeld in drie eilandengroepen: continentale eilanden, vulkanische eilanden en koraaleilanden. De eilanden in elke groep zijn op verschillende manieren gevormd en bestaan uit verschillende materialen. Continentale eilanden hebben een verscheidenheid aan fysieke kenmerken, terwijl de vulkanische en koraaleilanden redelijk uniform zijn in hun fysieke geografie.

Australië, Nieuw-Zeeland en Nieuw-Guinea zijn continentale eilanden. Deze drie regio's hebben enkele fysieke kenmerken gemeen. Alle drie hebben een bergketens of hooglanden - de Great Dividing Range in Australië; het vulkanische plateau van het Noordereiland en de Zuidelijke Alpen in Nieuw-Zeeland; en de Hooglanden van Nieuw-Guinea. Deze hooglanden zijn vouwbergen, ontstaan als tektonische platen die tegen elkaar zijn gedrukt en land omhoog worden geduwd. Nieuw-Zeeland en Nieuw-Guinea hebben ook vulkanische kenmerken als gevolg van tektonische activiteit. Hoewel ze enkele landschappelijke kenmerken gemeen hebben, heeft elk van deze regio's verschillende fysieke kenmerken die het resultaat zijn van verschillende milieuprocessen. Het landschap van Australië wordt gedomineerd door de outback, een regio van woestijngebieden en semi-aride gebieden. De outback is een gevolg van de ligging langs de droge Steenbokskeerkring, en de nabijheid van koele, droge, zuidelijke winden. De gletsjers van Nieuw-Zeeland zijn het resultaat van de hoge ligging van de eilanden en de nabijheid van koele, vochtige winden. De regenwouden van Papoea-Nieuw-Guinea zijn het resultaat van de hoge ligging van het eiland, de nabijheid van tropische, vochtdragende winden en de ligging direct onder de warme evenaar.

De vulkanische eilanden zijn ontstaan door vulkaanuitbarstingen. Deze uitbarstingen beginnen onder water, wanneer heet magma wordt afgekoeld en verhard door de oceaan. Na verloop van tijd ontstaan er eilanden met een steile centrale piek. De eilandenregio Melanesië bevat veel vulkanische eilanden omdat het een groot deel is van de Pacifische Ring van Vuur, een reeks vulkanen rond de grens van de Stille Oceaan. Dit deel van de Ring of Fire bevindt zich op de grens van de Pacifische plaat en de Australische plaat. Dit is een convergerende plaatgrens, waarbij de twee platen naar elkaar toe bewegen. Belangrijke vulkanische bergen in Melanesië zijn onder meer de berg Tomanivi op Fiji; Mount Lamington op Papoea-Nieuw-Guinea; en Mount Yasur op Vanuatu.

De koraaleilanden zijn gemaakt van de skeletten en levende lichamen van kleine zeedieren genaamd koraal. Soms reiken koraaleilanden nauwelijks boven zeeniveau. Ze hebben vaak de vorm van een onregelmatige ring van zeer kleine eilanden, een atol genaamd, die een lagune omringen. Een atol vormt zich wanneer een koraalrif zich rond een vulkanisch eiland opbouwt, waarna het vulkanische eiland weg erodeert en een lagune achterlaat. Atollen worden gedefinieerd als één eiland, ook al bestaan ze uit meerdere koraalgemeenschappen. De eilandregio's Micronesië en Polynesië worden gedomineerd door deze lage eilanden. Het Kwajalein-atol op de Marshalleilanden, bijvoorbeeld, bestaat uit 97 eilanden en eilandjes die een van de grootste lagunes ter wereld omringen, met een oppervlakte van 2.173 vierkante kilometer. De natie Kiribati bestaat uit 32 atollen en één eenzaam eiland, verspreid over 3,5 miljoen vierkante kilometer van de Stille Oceaan.

Flora en fauna

Omdat Australië en Oceanië zo geïsoleerd zijn van de rest van de wereld, hebben ze een hoog aantal endemische soorten, of soorten die nergens anders op aarde voorkomen.

Vogels droegen de zaden van fruit en planten en verspreidden ze met hun uitwerpselen tussen eilanden. Varens, mossen en sommige bloeiende planten zijn afhankelijk van sporen of zaden die lange afstanden in de lucht kunnen blijven. Kokospalmen en mangroven, die in heel Australië en Oceanië veel voorkomen, produceren zaden die weken achtereen op zout water kunnen drijven. Belangrijke bloeiende planten afkomstig uit Australië en Oceanië zijn de Jacaranda, Hibiscus, Pohutukawa en Kowhai. Inheemse bomen zijn de Eucalyptus en de Banyanboom.

Vogels komen veel voor in Australië en Oceanië omdat ze een van de weinige dieren zijn die mobiel genoeg zijn om van eiland naar eiland te gaan. Er zijn meer dan 110 endemische vogelsoorten in Australië en Oceanië, waaronder veel zeevogels. Veel loopvogels, zoals emoes, kiwi's, kasuarissen, weka's en takahes, komen oorspronkelijk uit Australië, Papoea-Nieuw-Guinea en Nieuw-Zeeland. De eilanden in de Stille Oceaan hebben meer dan 25 soorten paradijsvogels, die een kleurrijk verenkleed vertonen.

Hagedissen en vleermuizen vormen de meerderheid van de inheemse landdieren in Australië en Oceanië. Enkele hagedissoorten zijn de goanna, skink en de baardagaam.

De weinige inheemse landdieren in Australië en Oceanië zijn ongebruikelijk. Australië en Oceanië is de enige plaats ter wereld waar zoogdieren leven die eieren leggen. Er zijn slechts vijf levende soorten, waaronder de mierenegel en het vogelbekdier.

Veel van de meest bekende dieren afkomstig uit Australië en Oceanië zijn buideldieren, waaronder de koala, kangoeroe en wallabi. Buideldieren zijn zoogdieren die hun pasgeboren jongen in een buidel dragen. Bijna 70 procent van de buideldieren op aarde komt oorspronkelijk uit Oceanië. De rest is inheems in Noord- en Zuid-Amerika.

In Australië en Oceanië werden buideldieren niet geconfronteerd met bedreigingen of concurrentie van grote roofdieren. De rode kangoeroe, 's werelds grootste buideldier, kan tot 2 meter hoog worden en wel 100 kilo wegen. In Amerika zijn buideldieren zoals buidelratten veel kleiner.

Klimaat

De eilanden in de Stille Oceaan hebben een tropisch regenwoud en een tropisch savanneklimaat. In de tropische en subtropische Stille Oceaan beïnvloedt El Niño de weersomstandigheden. In de westelijke Stille Oceaan contrasteren de moesson en het bijbehorende natte seizoen tijdens de zomermaanden met de droge winterwinden die vanuit de Aziatische landmassa over de oceaan waaien.

Midden-Australië heeft een echt woestijnklimaat. In de zomer kunnen de temperaturen zeer hoog oplopen. In de winterperiode kan het 's nachts flink afkoelen. Hier valt minder dan 250 mm neerslag per jaar en het droge seizoen duurt meer dan acht maanden.

Het noorden van Nieuw-Zuid-Wales en het zuiden van Queensland hebben een subtropisch klimaat met het hele jaar door aangenaam weer, hoewel het in de zomer behoorlijk warm kan worden. Grote steden als Sydney, Perth en Adelaide hebben een mediterraan klimaat met warme zomers en milde winters.

Victoria en Tasmanië in het zuiden hebben een gematigd klimaat. In de winter kan het vrij koud worden met sneeuwval in de hogere gebieden. De rest van het jaar is het zonnig en warm met kans op hittegolven in Victoria.

De meeste regio's van Nieuw-Zeeland behoren tot de gematigde zone met een zeeklimaat. De omstandigheden variëren van extreem nat aan de westkust van het Zuidereiland tot bijna semi-aride in Central Otago en subtropisch in Northland. Er valt sneeuw op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland en op grotere hoogte op het Noordereiland. Het is uiterst zeldzaam op zeeniveau op het Noordereiland.

Hawaii heeft veel verschillende klimaten, afhankelijk van de breedtegraad en de geografie. Het eiland Hawaï herbergt bijvoorbeeld 4 van de 5 klimaatgroepen op een relatief klein oppervlak: tropisch, droog, gematigd en polair.

De hoogst gemeten temperatuur in Oceanië vond plaats in Oodnadatta, Zuid-Australië (2 januari 1960), waar de temperatuur 50,7 °C bereikte. De laagste temperatuur ooit gemeten in Oceanië was -25,6 °C bij Ranfurly in Otago in 1903, met een recentere temperatuur van -21,6 °C (-6,9 °F) opgenomen in 1995 in de buurt Ofir. Pohnpei van de Senyavin-eilanden in Micronesië is de natste nederzetting in Oceanië, en een van de natste plaatsen op aarde, met een jaarlijkse geregistreerde regenval van meer dan 7600 mm per jaar op bepaalde bergachtige locaties. The Big Bogop het eiland Maui is de natste plaats, met een gemiddelde van 10.271 mm per jaar.

laat minder zien